Cut-up says:

De Brit, die zich tegenwoordig simpelweg Clark noemt, peilt de sfeer tussen de aanwezigen voordat hij de troon mag bestijgen. Terwijl de Nederlandse IDM/electro dj Southern Depot de zaal alvast warmdraait, vloeit de menigte druppelsgewijs binnen in de voormalige postzegeluitgeverij DAVO in het havenkwartier van Deventer.

PodiumWillie is vanaf het ontstaan ervan een voor het publiek laagdrempelig podium. Het concept wordt gedreven door een aantal gemotiveerde kunstenaars, muzikanten, vormgevers en geluidsfreaks, die de behoefte hebben, en zelf het initiatief nemen om podia en galeries van interessante, en kwalitatief goede kunst- en cultuur te voorzien. Eén van die mensen is Harco Rutgers, multidisciplinair kunstenaar, mede-oprichter van Willie, heeft het esc.rec. label op z’n naam staan en is zo nu en dan dj. Achterin de zaal tref ik hem met een opgewekte uitdrukking uitkijkend naar Clarks set. Hij vertelt dat het steeds gaver wordt om op deze manier zulke namen als Clark op het podium te kunnen ontvangen, en dat in Deventer. Er is steeds meer ruimte voor experiment en daar is ook steeds meer animo voor, zo blijkt.

Naarmate de zaal voller stroomt, wordt ook de sfeer intenser en Southern Depots fijne set heftiger, om dan te eindigen met een climax. Na nog enkele momenten vol-verwachting-klopt-ons-hart-gevoel, is het dan zover. De meester betreedt het Willie-podium. Alles smoeltjes wijzen verwachtingsvol naar de Clark alsof het de kerstman is. Met een druk op de knop start hij de show. Met een knik start hij zijn drummer, Alvin Ryan. Zijn professie: Samples achter elkaar schakelen tot landschappen van geluid. Zijn specialiteit: elke sample die ons gehoor bereikt afronden, stroomlijnen en aflakken, maar niets aan autonomie inboeten.

Kapitein Clark gaat ons meenemen naar een andere wereld, dat is zeker. De passagiers staan klaar. De eerste helft van deze bovenaardse vlucht is gestaag, ontspannend, helder. Puur genieten in soft mode. Klanken die binnenkomen als zuurstof en zich dan even tegen je gehemelte aandrukken, om ze vervolgens in te slikken waarna ze zich warm en gemoedelijk in je onderbuik nestelen.

Halverwege de set richt de show zich meer op de dansvloer. We nemen een duikvlucht naar de diepte, naar de meer obscure delen van Clarks schepping. Zware, ritmische structuren en gewichtige soundscapes nemen het over van hun lichtvoetigere voorgangers. Aaibaarheid maakt plaats voor stekels. De rol van de drummer, die op de een of andere manier niet onaangenaam was, maar ook niet geheel in het plaatje passend, is uitgespeeld. Tijd voor computerbeats met de snelheden die binnen het bereik van computers liggen. De brij wordt bruter. Hier steekt zijn Autechre- en Squarepusher-inspiratie de kop op. Energieke propellers vliegen je om je oren. We stijgen weer razendsnel op. Nu blijkt dat alles hiervoor slechts een testrit was. De cabinedruk neemt toe, de adrenaline stijgt. Fasten your seatbelts. Dit is puur genieten in hard-mode.

Maar ergens onder deze zware laag van basgeweld blijft, zich openbarend als momenten van adempauze, altijd de bevrijdende open laag van stralend geluid aanwezig, waar Clark ons eerder op de avond mee kennis deed maken. Echter, wie zich nu toont is Chris Clark in ongeschoren versie.

Van een afstand te zien staat daar een eenzame knoppendrukker. Naar beneden gebogen over blokken met toetsen, als een kok bij zijn kookeiland, om en om in zijn instrumenten roerend. In zichzelf gekeerd en slechts af en toe opkijkend naar het publiek. Glimlachend, dat wel. Naar het schijnt, tevreden deze avond.

Tot twee keer toe twijfelt hij en twee maal geeft hij toe. Maar piloot Clark verlaat nu toch echt zijn cockpit. Het einde van de vlucht. Veilig geland. Deze korte reis was een lust voor het obscure en elektrofiele oor. Maar het idee dat dit slechts een klein deel van een groter project betreft, beklijft. Ligt er nog veel meer op de planken, maar is de wereld er nog niet aan toe? Clark heeft ons een korte blik op zijn wereld gegund, maar trekt nu de stekker er uit. Co-piloten Radion en Harco nemen het stuur over. Tijd om te acclimatiseren.

Maria Cristina Fazecas & Daniel Venneman